To właściwie pierwsze Twoje Święto, kiedy czuje, że tak bardzo mi CIebei brak. Wiesz, mam teraz przed swoimi oczami Twoje oczy z tego słonecznego dnia, gdy tak się cieszyłaś, jak pokazywałyśmy Ci zdjęcia ze Szwecji. I może nawet wtedy nie wiedziałaś kim jestem, ale to nie ważne, miałaś taką iskierkę w oczach. Tutaj dzisiaj chce Ciebie przeprosić, że nie było tak jak być powinno i podziękować Ci za moje dzieciństwo i za stworzenie człowieka, który powował mnie na świat. Kocham CIe Babciu, i dziękuję, że nauczyłaś mnie co to znaczy tęsknić, i przepraszam, że nie zrobiłam wszystkiego, żebyś mogła umrzeć w spokoju. Przepraszam. 

Twoja Wnuczka

Świecie zwolnij... albo daj mi jedną przystań, która nie odpłynie. Ziemską przystań, której nierozmiecie wiar i nie strawi płomień, która nie zostanie rozebrana przez najlbliższych, którzy odeszli do innego świata. Jedno miejsce, chociaż na jakiś czas - taki jak w tą sobotę. Dawno nie czułam się tak ... normalnie. 

Mimo, wszytskich narzekań, dziękuję za każdy Twoj szept Boże i każdy oddech.

To jednak najlepszy pomysł.

POzostając w nastroju, którego definicje dzisiaj poznałam, ściśle emocjonalnym i motywacyjnym, żę człowiek rzeczywiście żyć bez emocji nie może, i nie musieli mi tego pisać w żadnych książkach napisze o syndromie odkrytym przezemnie, nazwijmy go "pudełkowym". W gruncie rzeczy wystarczy zamknąć emocje w pudełku, takim szcześciennym czerwonym, drewnianym (bo metalowe jest za zimne, a jak głosi pewien naukowiec emocje sa gorące), i schować tak żeby nie zgubić... Tylko potem nie możę go znaleść. I tak żyje sobie, myśląc, że nad wszystkim panuje, że wszytsko jest w jak najleszym porządku, że jest silny, i nieugiety i że da sobie radę. Tylko pozostały te wszytskie miejsca, gdzie te emocje kiedyś wisiały, można nazwać to sercem lub jak tam kto chce duszą. Tam już nie ma nic. A kiedy cżłowiek dochodzi do wniosku, że może nie jest tak jak chciał żeby było, już nie umie się z nimi obchodzić, nie wie gdzie każda miała swoje miejsce, jak jej użyć, co lubi, i do czego jest. Że czasem nawet chciał by się popłakać, bo wreszcie doszedł do wniosku, że to nic złego to już nie wie jak ma tego odszukać. GDzie ma znaleść siebie i odzyskać to co kojarzyło się z najlepszymi latami beztroski. Chociaż nawet jakby znalazł, to nie wiadomo czy odważył by się to otworzyć, bo odwaga to utrzymywanie strachu na odpowiednim poziomie, poszukiwanie złotego środka, a strach to jedyna która umknęła uwadze, bo przestraszyła się pudełka. I teraz tak sobie żyją: Ja i strach. A co będzie dalej nikt nie wie.

Pudełko. 

"moc w słabości się doskonali"

I mam nadzieję, że właśnie z tych wszytskich słabości mych odrobinę siły spłynie na mnie, żebym jeszcze zdążyła mieć nadzieję.

właściwie wszytsko mogła bym opisać za pomocą dwóch znaków:

?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?

wiec już wiesz wszytsko.

Wiesz co Ci powiem? Nawet mogę CI to obiecać. Nie poddam się, i to wszytsko pozbieram, posklejam, a jeżeli nie bęzie się dało to ulepie to wszystko od nowa a potem odmaluje, i wygłądze. I będzie może już troche inaczej, a wreszcie będę mogła powiedzieć, że coś istnieje i tego koniec nie jest nie pewny, będzie coś wyglądało na trwałe i zwróce spokój, który został zabrany. Za dużo słów pada z moich ust a za mało robie, nie mam takiego prawa, bo mam za wiele, żeby poprostu patrzeć jak dotychczas. Ze wszystkich sił starać się będę, i postaram się uwierzyć w niemożliwe. Proszę tylko o Twoją modlitwę, taką zwykłą, bez zbędnych słów, bez przepychu, bez nieprawdy. Twoją własną i niezastąpioną, niewymuszoną, maleńką. 

Dam radę! DAM RADE!

dobranoc.